Józef Lewkiewicz

Józef Lewkiewicz urodził się 9 kwietnia 1899 roku w Brzesku, w rodzinie Eustachego i Marii z domu Flak. Ukończył szkołę ludową i przemysłową. Od kwietnia 1915 roku służył w Legionach Polskich, walczył na froncie rosyjskim i został ranny. Później pełnił służbę w warsztatach I Brygady. Po kryzysie przysięgowym służył w Dowództwie Taborów Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po internowaniu i wcieleniu do armii austro-węgierskiej trafił na front włoski.

Po upadku armii cesarskiej wrócił do Brzeska i organizował oddziały młodzieży gimnazjalnej do obrony Kresów Wschodnich. W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w odsieczy Lwowa, walkach z Ukraińcami oraz wojnie polsko-radzieckiej. Jako starszy ogniomistrz służył w 4 baterii 2 dywizjonu 1 pułku artylerii górskiej. Poległ 16 września 1920 roku w bitwie pod Dytiatynem, pozostając na stanowisku do końca. Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych. Nie zdążył założyć rodziny.

Na podstawie artykułu „Józef Lewkiewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.